استاد محمد حنیف بختیاری؛ چهرهای ماندگار از معارف و شعر افغانستان
در تاریخ فرهنگی و آموزشی افغانستان، نامهایی وجود دارند که فراتر از یک فرد، به یک «راه» بدل میشوند؛ راهی که از آگاهی آغاز میگردد و به پرورش انسان میانجامد. استاد محمد حنیف بختیاری از زمرهٔ همین چهرههای ماندگار است؛ فرهیختهای متعهد که عمر پربهای خویش را با اخلاص و مسئولیتپذیری وقف خدمت به علم، فرهنگ، معارف و ادب این سرزمین نموده است.
نویسنده: همایون عترت، خبرنگار بخش افغانستان رادیونشاط
محمد حنیف بختیاری، فرزند مرحوم حاج کلبی حسن وکیل، در سال ۱۳۳۷ هجری خورشیدی در قریهٔ سرخبیدک خرکُش، از توابع ولسوالی جاغوری ولایت باستانی غزنی، چشم به جهان گشود. محیط فرهنگی و اجتماعی زادگاهش، در شکلگیری شخصیت علمی، فرهنگی و ادبی او نقش برجستهای داشته و از همان سالهای نخست، روح پرسشگر و اندیشهجوی او را به سوی دانایی و آگاهی رهنمون ساخته است.
استاد بختیاری بیش از چهل سال بهحیث استاد مکتب فعالیت نموده است؛ چهار دهه آموزگاریِ صبورانه و مسئولانه که در آن، نهتنها دانش و مهارتهای آموزشی، بلکه اخلاق، انسانیت، تعهد اجتماعی و عشق به وطن را به نسلهای پیدرپی انتقال داده است. خدمات مستمر و ثمربخش او در وزارت معارف افغانستان، گواه روشنی بر باور عمیق وی به نقش آموزش در ساختن آیندهٔ جامعه و پرورش انسانهای آگاه و مسئول است.
در کنار رسالت آموزشی، استاد محمد حنیف بختیاری در عرصههای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و ادبی کشور نیز حضوری فعال، آگاهانه و تأثیرگذار داشته است. او با نگاهی ژرف به مسائل جامعه و با بهرهگیری از قلم و اندیشه، همواره کوشیده است تا دردها، امیدها و واقعیتهای اجتماعی را صادقانه بازتاب دهد و فرهنگ مسئولیتپذیری و آگاهی را در میان مردم تقویت نماید.
در سالهای اخیر، این فرهیختهٔ فرهنگدوست دو مجموعه شعر سرودهٔ خویش را با نامهای «مروارید در مرداب» و «غزال غزل» به زیور چاپ آراسته است. این آثار شعری، جلوهای از ذوق لطیف، تجربهٔ زیسته، تأملات عمیق و نگاه انسانی شاعر به زندگی، جامعه و انسان معاصر است. شعرهای این دو مجموعه، آمیزهای از احساس، معنا و اندیشهاند و جایگاه استاد بختیاری را بهعنوان شاعری متعهد و صاحبنگاه در ادبیات معاصر افغانستان برجستهتر میسازند. شایان ذکر است که این مجموعههای شعری، در شهر ملبورن استرالیا نیز قابل دسترس و تهیه میباشند.
بیتردید، استاد محمد حنیف بختیاری تنها یک آموزگار یا شاعر نیست؛ بلکه نماد نسلی است که با ایمان به دانایی، فرهنگ و قلم، برای ساختن جامعهای آگاهتر و انسانیتر ایستادگی کرده است. کارنامهٔ پربار علمی، فرهنگی و ادبی او، سرمایهای ماندگار برای معارف و ادب افغانستان بهشمار میرود و نامش با احترام در حافظهٔ فرهنگی این سرزمین باقی خواهد ماند.