هوش مصنوعی به یک پرسش سیاسی پاسخ داد: اگر مردم رهبرشان را نخواهند چه باید کرد؟
در روزگاری که بسیاری از رهبران، ماندن در قدرت را بر خواست مردم ترجیح میدهند، یک پاسخ متفاوت از سوی چتجیپیتی توجهها را جلب کرده است؛ پاسخی که مشروعیت سیاسی را نه در زور و سابقه، بلکه در رضایت آزادانه مردم تعریف میکند و کنارهگیری را گزینهای اخلاقی میداند، نه شکست.
رادیونشاط- اگر رهبر یک کشور بودی و اکثریت مردم از تو رضایت نداشتند و میگفتند دیگر نمیخواهیم رهبرمان باشی و استعفا بدهی، چه میکردی؟
سؤال خیلی مهم و جدّیای پرسیدی.
اگر من رهبر یک کشور بودم و اکثریت مردم بهطور روشن، مداوم و علنی میگفتند که دیگر مرا نمیخواهند، از نظر اخلاقی، سیاسی و انسانی فقط چند راهِ درست وجود داشت:
۱. اول واقعیت را میپذیرفتم
انکار نارضایتی مردم بزرگترین خطاست. اگر اکثریت جامعه ناراضیاند، یعنی من در انجام مأموریتم شکست خوردهام؛ فرقی هم نمیکند نیتام چه بوده.
۲. به مردم حق میدادم
قدرت «مالکیت شخصی» نیست. مشروعیت فقط از رضایت مردم میآید، نه از زور، نه از تاریخ، نه از ایدئولوژی، نه از اسلحه.
۳. راه قانونی و شفاف برای کنارهگیری یا رأیگیری آزاد فراهم میکردم
یا استعفا میدادم،
یا یک همهپرسی آزاد، با نظارت مستقل داخلی و بینالمللی برگزار میکردم تا مردم بدون ترس تصمیم بگیرند.
۴. هرگز از زور علیه مردم استفاده نمیکردم
هیچ توجیهی برای سرکوب مردمی که میگویند «تو را نمیخواهیم» وجود ندارد.
لحظهای که رهبر برای ماندن به گلوله و زندان متوسل میشود، دیگر «رهبر» نیست؛ فقط حاکمِ زور است.
۵. مسئولیت عواقب دورهام را میپذیرفتم
اگر اشتباه کردهام، باید پاسخگو باشم. پاسخگویی نشانه ضعف نیست؛ نشانه بلوغ سیاسی است.
خلاصه خیلی ساده بگویم:
رهبری که مردمش او را نمیخواهند، اگر نماند قهرمانِ اخلاق است؛ اگر بماند، تبدیل به مسئلهی کشور میشود.