پشتپردههای تازه از واشنگتن؛ بررسی گزینههای درون حاکمیت ایران در سناریوهای آینده/ نام قالیباف در میان چهرههای «قابل ارزیابی» در محافل سیاسی آمریکا مطرح شد
در حالی که تنشها میان تهران و واشنگتن وارد مرحلهای حساس و پیچیده شده، گزارشهای جدید از محافل سیاسی آمریکا از بررسی سناریوهایی حکایت دارد که برخلاف گذشته، بر نقشآفرینی احتمالی برخی چهرههای درون ساختار قدرت ایران تمرکز دارد.
به گزارش رادیو نشاط، تحولات اخیر در روابط ایران و آمریکا، بهویژه در سایه فشارهای سیاسی و امنیتی، باعث شده تا تصمیمگیران در واشنگتن به دنبال مسیرهای تازهای برای مواجهه با آینده ایران باشند؛ مسیرهایی که دیگر صرفاً بر تقابل یا فشار خارجی استوار نیست، بلکه گزینههایی در داخل ساختار حاکمیت ایران را نیز در بر میگیرد.
بر اساس گزارشی از وبسایت «پولیتیکو»، دو مقام آمریکایی اعلام کردهاند که دولت Donald Trump بهصورت محرمانه در حال بررسی سناریوهای مختلف برای آینده ساختار قدرت در ایران است؛ سناریوهایی که شامل ارزیابی چهرههایی از درون حاکمیت فعلی نیز میشود.
در این میان، نام Mohammad Bagher Ghalibaf، رئیس مجلس ایران، بهعنوان یکی از گزینههای مورد بررسی مطرح شده است. منابع یادشده میگویند برخی در تیم تصمیمگیری آمریکا، قالیباف را چهرهای «عملگرا» میدانند که در صورت تغییر شرایط، میتواند در مسیر گفتوگو یا تحولات سیاسی نقش متفاوتی ایفا کند.
به گفته این منابع، این ارزیابیها در حال حاضر در سطح بررسی و تحلیل باقی مانده و هنوز هیچ تصمیم قطعی درباره حمایت یا انتخاب یک گزینه مشخص اتخاذ نشده است. با این حال، تأکید شده که قالیباف در میان گزینههای مطرح، از جایگاه قابل توجهی برخوردار است.
نگاهی به پیشینه سیاسی و اجرایی قالیباف
Mohammad Bagher Ghalibaf از چهرههای باسابقه در ساختار سیاسی و امنیتی جمهوری اسلامی ایران بهشمار میرود که طی دهههای گذشته در مناصب مختلف حضور داشته است. او پیشتر فرمانده نیروی هوایی سپاه پاسداران و سپس فرمانده نیروی انتظامی ایران بوده و در ادامه با ورود به عرصه مدیریت شهری، بهمدت بیش از یک دهه شهردار تهران بود.
قالیباف در سالهای اخیر نیز بهعنوان رئیس مجلس شورای اسلامی فعالیت داشته و در چندین دوره انتخابات ریاستجمهوری ایران حضور یافته است. او در فضای سیاسی ایران معمولاً بهعنوان چهرهای عملگرا و متمایل به مدیریت اجرایی شناخته میشود؛ ویژگیای که برخی تحلیلگران آن را عامل توجه محافل خارجی به او در شرایط خاص ارزیابی میکنند.
در عین حال، نقش او در برخی رویدادهای داخلی نیز همواره محل بحث بوده است. از جمله، در جریان اعتراضات کوی دانشگاه در سال ۱۳۷۸، نام او در میان چهرههای امنیتی و انتظامی مطرح شد که در مدیریت و برخورد با این اعتراضات نقش داشتند؛ موضوعی که همچنان از سوی منتقدان بهعنوان بخشی از کارنامه او مورد اشاره قرار میگیرد.
این رویکرد، در صورت صحت، میتواند نشانهای از تغییر تدریجی در استراتژی آمریکا نسبت به ایران باشد؛ تغییری که بهجای تمرکز صرف بر فشارهای خارجی، به دنبال شناخت و حتی تعامل با برخی چهرههای داخلی است.
چنین مسیری، اگر به مرحله اجرا برسد، میتواند پیامدهای مهمی برای معادلات سیاسی ایران و منطقه داشته باشد و نشاندهنده ورود به مرحلهای جدید از رقابتهای ژئوپلیتیک باشد.
چشمانداز پیشرو
در شرایطی که آینده روابط ایران و آمریکا همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد، انتشار چنین گزارشهایی نشان میدهد که بازیگران بینالمللی در حال بازتعریف گزینههای خود هستند؛ گزینههایی که اینبار ممکن است از درون ساختار قدرت ایران عبور کنند، نه صرفاً از بیرون آن.