از نخستین دولت‌های پارلمانی ویکتوریا تا حکومت‌های کارگر، لیبرال و نشنال؛ بررسی تاریخ قدرت، نقش نمایندگان مستقل و گرایش احزاب در آستانه انتخابات ۲۸ نوامبر ۲۰۲۶
نویسنده : مسعود ظهوری
در آستانه انتخابات ایالتی ویکتوریا، نگاهی به تاریخ ۱۷۰ ساله سیاست در این ایالت نشان می‌دهد که قدرت بارها میان دولت‌ها، احزاب و ائتلاف‌های مختلف دست‌به‌دست شده است. از روزگاری که احزاب سیاسی هنوز ساختار امروزی را نداشتند تا ۲۷ سال حکومت پیوسته لیبرال‌ها، بازگشت حزب کارگر و نقش تعیین‌کننده نمایندگان مستقل در تغییر دولت، تاریخ سیاسی ویکتوریا سرشار از تحولات مهم است. اما چه احزابی در این ایالت حکومت کرده‌اند، هرکدام چه پیشینه و گرایشی دارند و امروز برای آینده ویکتوریا چه اولویت‌هایی مطرح می‌کنند؟
آغاز تاریخ سیاسی ویکتوریا؛ سال ۱۸۵۶
نظام حکومت مسئول پارلمانی ویکتوریا در سال ۱۸۵۶ شکل گرفت؛ یعنی ۴۵ سال پیش از تشکیل فدراسیون استرالیا در سال ۱۹۰۱.
در آن دوران، احزاب سیاسی با ساختار کنونی وجود نداشتند. نمایندگان بیشتر بر اساس دیدگاه‌های فردی، منافع مناطق مختلف و توافق‌های موقت سیاسی با یکدیگر همکاری می‌کردند.
دولت‌ها نیز مانند امروز از ثبات حزبی برخوردار نبودند و نخست‌وزیران گاه پس از مدت کوتاهی جای خود را به فرد دیگری می‌دادند.
در نیمه دوم قرن نوزدهم، جریان‌های لیبرال و محافظه‌کار به‌تدریج شکل مشخص‌تری پیدا کردند. از دهه ۱۸۹۰ نیز جنبش کارگری وارد فعالیت سازمان‌یافته سیاسی شد.
با آغاز قرن بیستم، احزاب سیاسی به‌تدریج به بازیگران اصلی تشکیل دولت و قانون‌گذاری در ویکتوریا تبدیل شدند.
از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۵۵؛ دوران احزاب قدیمی و ائتلاف‌های متغیر
در نیمه نخست قرن بیستم، سیاست ویکتوریا با تغییر مکرر دولت‌ها، شکل‌گیری احزاب جدید و ائتلاف‌های گوناگون همراه بود.
در این دوره، جریان‌های لیبرال و محافظه‌کار، حزب کارگر، حزب کانتری، حزب ناسیونالیست و حزب استرالیای متحد در دوره‌های مختلف در تشکیل دولت نقش داشتند.
۱۹۰۲ تا ۱۹۰۹؛ دولت‌های محافظه‌کار
ویلیام ارواین از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۴ و توماس بنت از سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۹ نخست‌وزیر ویکتوریا بودند. در این دوران، جریان‌های محافظه‌کار و لیبرال از مهم‌ترین نیروهای سیاسی ایالت محسوب می‌شدند.
۱۹۰۹ تا ۱۹۱۳؛ دولت‌های لیبرال
جان موری و پس از او ویلیام وات نخست‌وزیری را بر عهده داشتند.
دسامبر ۱۹۱۳؛ نخستین نخست‌وزیر کارگر
جورج المزلی به‌عنوان نخستین نخست‌وزیر حزب کارگر در تاریخ ویکتوریا منصوب شد، اما دولت او تنها ۱۴ روز دوام آورد.
۱۹۱۴ تا ۱۹۲۴؛ تغییر دولت‌های غیرکارگری
در این دوره، سیاستمدارانی مانند الکساندر پیکاک، جان باوزر، هری لاوسون و ویلیام وات در دوره‌های مختلف نخست‌وزیری را بر عهده داشتند.
۱۹۲۴؛ دولت کوتاه‌مدت کارگر
جورج پرندرگاست از حزب کارگر دولت اقلیت تشکیل داد، اما چند ماه بعد جان آلن از ائتلاف کانتری و نشنال جانشین او شد.
۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵؛ ائتلاف استرالیای متحد و کانتری
استنلی آرگایل نخست‌وزیر ویکتوریا بود.
۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵؛ دوره حکومت حزب کانتری
آلبرت دانستن، از حزب کانتری، با حمایت‌های پارلمانی متغیر و یک وقفه کوتاه در سال ۱۹۴۳، بخش عمده این دوره را در قدرت گذراند.
حزب کانتری از جریان‌های تاریخی مرتبط با حزب نشنال امروزی است.
۱۹۴۵ تا ۱۹۵۲؛ دولت‌های متغیر
در این سال‌ها، ایان مک‌فارلن، جان کین پدر، توماس هالووی و جان مک‌دونالد در دوره‌های مختلف مسئولیت نخست‌وزیری را بر عهده داشتند.
۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵؛ نخستین دولت اکثریت کارگر
جان کین پدر در انتخابات ۱۹۵۲ نخستین دولت حزب کارگر را تشکیل داد که از اکثریت مجلس قانون‌گذاری برخوردار بود.
این دوره در سال ۱۹۵۵ به پایان رسید و فصل تازه‌ای در تاریخ سیاسی ویکتوریا آغاز شد.
۱۹۵۵ تا ۱۹۸۲؛ نزدیک به ۲۷ سال حکومت پیوسته لیبرال‌ها
در انتخابات ۱۹۵۵، هنری بولت به قدرت رسید و حکومت طولانی جریان لیبرال در ویکتوریا آغاز شد.
حزب او در ابتدای این دوره با نام «لیبرال و کانتری» شناخته می‌شد و در سال ۱۹۶۵ نام خود را به حزب لیبرال تغییر داد.
سه نخست‌وزیر این دوره عبارت بودند از:
هنری بولت: ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۲
روپرت هیمر: ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۱
لیندسی تامپسون: ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۲
لیبرال‌ها در ۹ انتخابات پیاپی در سال‌های ۱۹۵۵، ۱۹۵۸، ۱۹۶۱، ۱۹۶۴، ۱۹۶۷، ۱۹۷۰، ۱۹۷۳، ۱۹۷۶ و ۱۹۷۹ قدرت را حفظ کردند.
هنری بولت با بیش از ۱۷ سال نخست‌وزیری، رکورد طولانی‌ترین دوره نخست‌وزیری یک فرد در تاریخ ویکتوریا را در اختیار دارد.
۱۹۸۲ تا ۱۹۹۲؛ بازگشت حزب کارگر پس از ۲۷ سال
در انتخابات ۱۹۸۲، حزب کارگر به رهبری جان کین پسر، به حکومت طولانی لیبرال‌ها پایان داد.
نخست‌وزیران این دوره:
جان کین پسر: ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۰
جوآن کرنر: ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲
جوآن کرنر نخستین زن در تاریخ ویکتوریا بود که به مقام نخست‌وزیری رسید.
حزب کارگر در انتخابات ۱۹۸۲، ۱۹۸۵ و ۱۹۸۸ پیروز شد و ده سال در قدرت باقی ماند.
۱۹۹۲ تا ۱۹۹۹؛ ائتلاف لیبرال و نشنال به رهبری جف کنت
در انتخابات ۱۹۹۲، ائتلاف لیبرال و نشنال به رهبری جف کنت دولت تشکیل داد.
این ائتلاف در انتخابات ۱۹۹۶ نیز پیروز شد و تا اکتبر ۱۹۹۹ در قدرت باقی ماند.
دولت جف کنت با خصوصی‌سازی برخی دارایی‌ها و خدمات دولتی، اصلاح ساختار اداری، تغییرات در مدیریت خدمات عمومی و اجرای پروژه‌های زیرساختی شناخته می‌شود.
این سیاست‌ها در زمان خود با حمایت برخی گروه‌های اقتصادی و مخالفت اتحادیه‌های کارگری و بخش‌هایی از جامعه همراه بود.
۱۹۹۹؛ سالی که سه نماینده مستقل در تغییر دولت نقش تعیین‌کننده داشتند
یکی از مهم‌ترین رویدادهای تاریخ معاصر سیاست ویکتوریا در انتخابات سال ۱۹۹۹ اتفاق افتاد.
در این انتخابات، هیچ‌یک از دو جریان اصلی نتوانستند به‌تنهایی اکثریت لازم برای تشکیل دولت را به دست آورند.
سه نماینده مستقل به نام‌های زیر در موقعیتی قرار گرفتند که حمایت آن‌ها می‌توانست سرنوشت دولت را تعیین کند:
سوزان دیویس (Susan Davies): نماینده حوزه Gippsland West
راسل سَوِج (Russell Savage): نماینده حوزه Mildura
کریگ اینگرام (Craig Ingram): نماینده حوزه Gippsland East
این سه نماینده، با وجود تفاوت در دیدگاه‌های سیاسی خود، بر سر مجموعه‌ای از خواسته‌ها درباره شفافیت دولت، اصلاحات پارلمانی و توجه بیشتر به مناطق روستایی و منطقه‌ای همکاری کردند.
آن‌ها سندی با عنوان «منشور حکمرانی خوب» تهیه کردند و درباره حمایت از تشکیل دولت با جریان‌های سیاسی مذاکره کردند.
در نهایت، حمایت این سه نماینده مستقل زمینه تشکیل دولت اقلیت حزب کارگر به رهبری استیو براکس را فراهم کرد.
به این ترتیب، پس از هفت سال حکومت ائتلاف لیبرال و نشنال، قدرت به حزب کارگر منتقل شد.
این رویداد یکی از نمونه‌های مهم تأثیر نمایندگان مستقل در تاریخ پارلمانی ویکتوریاست.
۱۹۹۹ تا ۲۰۱۰؛ یازده سال حکومت حزب کارگر
حزب کارگر پس از تشکیل دولت در سال ۱۹۹۹، در انتخابات ۲۰۰۲ و ۲۰۰۶ نیز پیروز شد.
نخست‌وزیران این دوره:
استیو براکس: ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۷
جان برامبی: ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰
در این دوره، توسعه زیرساخت‌ها، خدمات عمومی و برنامه‌های اقتصادی و منطقه‌ای از محورهای مهم سیاست‌گذاری دولت بودند.
۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴؛ بازگشت ائتلاف لیبرال و نشنال
در انتخابات ۲۰۱۰، ائتلاف لیبرال و نشنال بار دیگر قدرت را به دست گرفت.
نخست‌وزیران این دوره:
تد بیلیو: ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳
دنیس نپتاین: ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴
این دولت پس از چهار سال، در انتخابات ۲۰۱۴ جای خود را به حزب کارگر داد.
۲۰۱۴ تا اکتبر ۲۰۲۶؛ دوازده سال حکومت حزب کارگر
حزب کارگر در انتخابات ۲۰۱۴ به رهبری دنیل اندروز پیروز شد و در انتخابات ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ نیز قدرت را حفظ کرد.
نخست‌وزیران این دوره:
دنیل اندروز: دسامبر ۲۰۱۴ تا سپتامبر ۲۰۲۳
جاسینتا آلن: سپتامبر ۲۰۲۳ تا ژوئیه ۲۰۲۶
بن کارول: از ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۶ تاکنون
دولت‌های این دوره پروژه‌های بزرگ حمل‌ونقل و زیرساختی، برنامه‌های توسعه خدمات عمومی، اصلاحات اجتماعی و سیاست‌های انرژی را دنبال کرده‌اند.
در مقابل، بدهی دولت، هزینه پروژه‌های بزرگ، وضعیت خدمات عمومی و مسائل مربوط به پاسخ‌گویی و شفافیت از موضوعات بحث‌برانگیز سیاست ویکتوریا بوده‌اند.
بن کارول در ژوئیه ۲۰۲۶ به‌عنوان پنجاهمین نخست‌وزیر ویکتوریا منصوب شد و در آستانه انتخابات نوامبر، موضوعاتی مانند امنیت عمومی، بهداشت، آموزش، هزینه‌های زندگی و مدیریت منابع مالی دولت را از اولویت‌های خود اعلام کرده است.
احزاب در انتخابات ویکتوریا چند بار پیروز شده‌اند؟
در فاصله سال‌های ۱۹۵۵ تا ۲۰۲۲، با در نظر گرفتن انتخابات منجر به تشکیل یا ادامه دولت، آمار به این صورت است:
حزب کارگر: ۹ پیروزی در سال‌های ۱۹۸۲، ۱۹۸۵، ۱۹۸۸، ۱۹۹۹، ۲۰۰۲، ۲۰۰۶، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲.
دولت‌های لیبرال: ۹ پیروزی در سال‌های ۱۹۵۵، ۱۹۵۸، ۱۹۶۱، ۱۹۶۴، ۱۹۶۷، ۱۹۷۰، ۱۹۷۳، ۱۹۷۶ و ۱۹۷۹.
ائتلاف لیبرال و نشنال: ۳ پیروزی در سال‌های ۱۹۹۲، ۱۹۹۶ و ۲۰۱۰.
البته حزب کانتری، پیشینیان نشنال و سایر جریان‌های تاریخی پیش از سال ۱۹۵۵ نیز در دوره‌های مختلف دولت تشکیل داده بودند و این آمار شامل آن دوره‌ها نیست.
همچنین باید میان تعداد پیروزی‌های انتخاباتی و تعداد دوره‌های پیوسته حکومت تفاوت قائل شد. ممکن است یک حزب چند انتخابات پیاپی را پیروز شود، اما تمام آن سال‌ها یک دوره پیوسته حکومت محسوب شود.
احزاب سیاسی ویکتوریا چه گرایش‌هایی دارند و چه می‌خواهند؟
در کنار تاریخچه حکومت‌ها، شناخت گرایش سیاسی احزاب و اولویت‌های آن‌ها برای اداره ویکتوریا نیز اهمیت دارد.
حزب کارگر؛ خدمات عمومی و حمایت اجتماعی
نام انگلیسی: Australian Labor Party
گرایش سیاسی: چپ میانه
حزب کارگر ریشه در جنبش‌های کارگری و اتحادیه‌های صنفی دارد و به‌طور سنتی بر حقوق کارگران، خدمات عمومی و نقش فعال دولت در حمایت اجتماعی تأکید می‌کند.
در ویکتوریا، اولویت‌های این حزب شامل سرمایه‌گذاری در بیمارستان‌ها و مدارس، توسعه حمل‌ونقل عمومی، افزایش عرضه مسکن، حمایت از اشتغال و گسترش انرژی‌های تجدیدپذیر است.
دولت کنونی کارگر همچنین بر امنیت عمومی، هزینه‌های زندگی و مدیریت مالی دولت تأکید کرده است.
حزب لیبرال؛ اقتصاد بازار و مدیریت هزینه‌های دولت
نام انگلیسی: Liberal Party of Australia
گرایش سیاسی: راست میانه
حزب لیبرال معمولاً بر اقتصاد بازار، حمایت از کسب‌وکارها، سرمایه‌گذاری بخش خصوصی، کنترل مخارج دولت و کاهش فشار مالیاتی تأکید دارد.
در ویکتوریا، موضوعاتی مانند بدهی دولت، مالیات، امنیت عمومی، هزینه‌های زندگی، کیفیت خدمات درمانی و آموزشی و سیاست‌های ساخت‌وساز از محورهای اصلی فعالیت این حزب هستند.
حزب لیبرال همچنین درباره هزینه و اولویت برخی پروژه‌های بزرگ عمرانی دولت کارگر مواضع انتقادی مطرح کرده است.
برخلاف کاربرد رایج واژه «لیبرال» در سیاست آمریکا که اغلب به جریان‌های مترقی نزدیک به چپ میانه اشاره دارد، حزب لیبرال استرالیا عمدتاً در جناح راست میانه قرار می‌گیرد.
حزب نشنال؛ کشاورزی و مناطق روستایی
نام انگلیسی: The Nationals
گرایش سیاسی: محافظه‌کار و منطقه‌محور
حزب نشنال ریشه در حزب کانتری دارد و بیشتر بر منافع کشاورزان و جوامع روستایی و منطقه‌ای تمرکز می‌کند.
در ویکتوریا، این حزب بر توسعه راه‌های منطقه‌ای، دسترسی به بیمارستان و پزشک، خدمات آموزشی، امنیت منابع آب، حمایت از کشاورزان و ایجاد فرصت‌های شغلی در شهرهای خارج از ملبورن تأکید دارد.
نشنال‌ها معمولاً با لیبرال‌ها همکاری می‌کنند، اما از نظر سازمانی دو حزب مستقل هستند.
حزب سبزها؛ محیط زیست، مسکن و عدالت اجتماعی
نام انگلیسی: Australian Greens
گرایش سیاسی: چپ و محیط‌زیستی
حزب سبزها بر مقابله با تغییرات اقلیمی، حفاظت از محیط زیست، کاهش نابرابری اقتصادی و گسترش خدمات عمومی تأکید دارد.
در ویکتوریا، اولویت‌های مطرح‌شده این حزب شامل افزایش مسکن عمومی، حمایت از مستأجران، محدود کردن افزایش اجاره‌بها، توسعه حمل‌ونقل عمومی، گسترش خدمات درمانی و دندان‌پزشکی و افزایش استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر است.
سبزها تاکنون دولت ایالتی ویکتوریا را تشکیل نداده‌اند، اما در پارلمان نماینده داشته‌اند و در بررسی و تصویب قوانین نقش ایفا کرده‌اند.
حزب یک ملت؛ ملی‌گرایی و سیاست‌های محافظه‌کارانه
نام انگلیسی: One Nation Victoria
گرایش سیاسی: راست ملی‌گرا و پوپولیستی
حزب یک ملت با نام پائولین هنسون شناخته می‌شود و در سطح ملی بر محدودیت مهاجرت، هویت ملی، مخالفت با برخی سیاست‌های چندفرهنگی و انتقاد از سیاست‌های اقلیمی تأکید دارد.
در سطح ویکتوریا، این حزب موضوعاتی مانند هزینه‌های زندگی، مالیات، امنیت عمومی، حمایت از تولید داخلی و مخالفت با برخی پروژه‌های پرهزینه دولت را مطرح کرده است.
با این حال، قوانین اصلی مهاجرت و صدور ویزا در اختیار دولت فدرال است و دولت ویکتوریا نمی‌تواند به‌تنهایی آن‌ها را تغییر دهد.
حزب یک ملت تاکنون دولت ایالتی تشکیل نداده، اما در انتخابات ۲۰۲۲ یک کرسی در شورای قانون‌گذاری ویکتوریا به دست آورد.
احزاب کوچک‌تر و جریان‌های دیگر در ویکتوریا
علاوه بر احزاب اصلی، جریان‌های کوچک‌تری نیز در انتخابات و پارلمان ویکتوریا حضور داشته‌اند.
حزب عدالت حیوانات (Animal Justice Party): بر رفاه حیوانات، حفاظت از حیات‌وحش و سیاست‌های مرتبط با محیط زیست تأکید دارد.
سوسیالیست‌های ویکتوریا (Victorian Socialists): دارای گرایش چپ سوسیالیستی هستند و بر حقوق کارگران، کاهش نابرابری اقتصادی و گسترش خدمات عمومی تمرکز می‌کنند.
حزب لیبرتارین (Libertarian Party): بر آزادی‌های فردی، کاهش مالیات، اقتصاد بازار و محدود کردن مداخله دولت تأکید دارد.
حزب قانونی‌سازی کانابیس (Legalise Cannabis Victoria): عمدتاً بر اصلاح قوانین مرتبط با مصرف و تنظیم مقررات کانابیس تمرکز دارد.
این احزاب از نظر اندازه، سابقه انتخاباتی و تعداد نمایندگان با یکدیگر تفاوت دارند. برخی در دوره‌هایی کرسی پارلمانی کسب کرده‌اند و برخی عمدتاً در رقابت‌های انتخاباتی حضور داشته‌اند.
نمایندگان مستقل؛ آیا آن‌ها گرایش سیاسی مشخصی دارند؟
نماینده مستقل به فردی گفته می‌شود که بدون وابستگی رسمی به یک حزب سیاسی در انتخابات شرکت می‌کند.
برخلاف احزاب، مستقل‌ها برنامه یا ایدئولوژی مشترکی ندارند.
برخی از آن‌ها گرایش محافظه‌کارانه دارند، برخی به دیدگاه‌های چپ یا میانه نزدیک‌اند و گروهی نیز بیش از هر چیز بر مسائل محلی و منافع حوزه انتخاباتی خود تمرکز می‌کنند.
اولویت‌های یک نماینده مستقل ممکن است شامل توسعه بیمارستان محلی، بهبود جاده‌ها، حمل‌ونقل، آموزش، محیط زیست، مسکن یا افزایش شفافیت و پاسخ‌گویی دولت باشد.
تاریخ انتخابات ۱۹۹۹ ویکتوریا نشان می‌دهد که نمایندگان مستقل می‌توانند در شرایط نبود اکثریت پارلمانی، نقشی تعیین‌کننده در تشکیل دولت داشته باشند.
بنابراین، مستقل بودن لزوماً به معنای بی‌طرفی سیاسی یا نداشتن گرایش فکری نیست؛ بلکه به معنای نداشتن وابستگی رسمی به یک حزب در انتخابات است.
چپ، راست و میانه در سیاست ویکتوریا چه معنایی دارند؟
اصطلاحات چپ، راست و میانه برای توصیف کلی دیدگاه‌های سیاسی به کار می‌روند.
چپ سیاسی: معمولاً بر کاهش نابرابری اقتصادی، حقوق کارگران، حمایت‌های اجتماعی و نقش گسترده‌تر دولت در ارائه خدمات عمومی تأکید دارد.
راست سیاسی: معمولاً بر اقتصاد بازار، مالکیت خصوصی، آزادی فعالیت اقتصادی و در برخی جریان‌ها بر ارزش‌های سنتی و محافظه‌کارانه تمرکز می‌کند.
میانه سیاسی: معمولاً به دیدگاه‌هایی گفته می‌شود که ترکیبی از سیاست‌های اقتصادی و اجتماعی جریان‌های چپ و راست را دنبال می‌کنند.
البته این دسته‌بندی‌ها مطلق نیستند و یک حزب ممکن است در موضوعات اقتصادی، اجتماعی و محیط‌زیستی مواضع متفاوتی داشته باشد.
انتخابات ایالتی ویکتوریا چه تفاوتی با انتخابات فدرال دارد؟
در انتخابات ایالتی، شهروندان درباره نمایندگان پارلمان ویکتوریا تصمیم می‌گیرند، نه درباره دولت فدرال استرالیا.
دولت ایالتی در موضوعاتی مانند بیمارستان‌های دولتی، مدارس، پلیس، حمل‌ونقل عمومی، جاده‌ها، برنامه‌ریزی شهری و بخش‌هایی از سیاست‌های مسکن مسئولیت دارد.
در مقابل، دولت فدرال مسئول موضوعاتی مانند مهاجرت، صدور ویزا، دفاع ملی و روابط خارجی است.
برخی حوزه‌ها مانند بهداشت، آموزش و مسکن نیز میان دو سطح حکومت تقسیم شده‌اند.
به همین دلیل، هنگام بررسی وعده‌های انتخاباتی احزاب باید توجه داشت که اجرای هر برنامه در اختیار کدام سطح از دولت قرار دارد.
انتخابات ۲۸ نوامبر ۲۰۲۶؛ شهروندان چه کسانی را انتخاب می‌کنند؟
انتخابات بعدی ایالت ویکتوریا روز شنبه ۲۸ نوامبر ۲۰۲۶ برگزار می‌شود.
پارلمان ویکتوریا دارای دو مجلس است.
مجلس قانون‌گذاری (Legislative Assembly): دارای ۸۸ کرسی است و هر حوزه انتخاباتی یک نماینده دارد. دولت باید از حمایت اکثریت این مجلس برخوردار باشد.
شورای قانون‌گذاری (Legislative Council): دارای ۴۰ کرسی است که از هشت منطقه انتخاباتی، هر منطقه پنج نماینده، انتخاب می‌شوند. این مجلس در بررسی قوانین و نظارت بر دولت نقش دارد.
رأی‌گیری زودهنگام از ۱۸ تا ۲۷ نوامبر انجام می‌شود و رأی‌دهندگان می‌توانند بدون ارائه دلیل خاصی از این امکان استفاده کنند.
همچنین، شهروندان واجد شرایط تا ساعت ۸ شب سه‌شنبه ۳ نوامبر ۲۰۲۶ فرصت دارند ثبت‌نام انتخاباتی خود را انجام دهند یا مشخصاتشان را به‌روزرسانی کنند.
در ویکتوریا، رأی دادن برای شهروندان استرالیایی واجد شرایط که ۱۸ سال یا بیشتر دارند و شرایط اقامت و ثبت‌نام را دارا هستند، اجباری است.
از ۱۸۵۶ تا ۲۰۲۶؛ تاریخ قدرت و نقش رأی مردم
تاریخ سیاسی ویکتوریا نشان می‌دهد که این ایالت در طول ۱۷۰ سال گذشته از نظامی متکی بر گروه‌های سیاسی و ائتلاف‌های موقت به ساختاری حزبی با انتخابات منظم و نهادهای پارلمانی تثبیت‌شده رسیده است.
در این مسیر، احزاب کارگر، لیبرال، کانتری، نشنال و جریان‌های تاریخی دیگر در دوره‌های مختلف قدرت را در اختیار داشته‌اند.
در کنار آن‌ها، احزاب کوچک‌تر و نمایندگان مستقل نیز در شکل‌گیری مباحث سیاسی، تصویب قوانین و حتی تغییر دولت نقش داشته‌اند.
با نزدیک شدن انتخابات ۲۸ نوامبر ۲۰۲۶، شناخت این تاریخچه، گرایش‌های سیاسی احزاب و حدود اختیارات دولت ایالتی می‌تواند به شهروندان کمک کند برنامه‌ها و عملکرد جریان‌های مختلف را بهتر بررسی کنند.
تاریخ ۱۷۰ ساله ویکتوریا نشان می‌دهد که ترکیب دولت‌ها و پارلمان‌ها ثابت نبوده و در نتیجه انتخابات، ائتلاف‌ها و تصمیم‌های نمایندگان تغییر کرده است؛ فرایندی که همچنان بخش اصلی نظام دموکراتیک این ایالت را تشکیل می‌دهد.