در استرالیا، وقتی پدر و مادر سالمند می‌شوند و دیگر نمی‌توانند به‌تنهایی از عهده کارهای روزمره برآیند، آیا فرزندان از نظر قانونی موظف‌اند از آن‌ها نگهداری کنند، هزینه‌های زندگی‌شان را بپردازند یا آن‌ها را به خانه خود ببرند؟ پاسخ این پرسش برای بسیاری از خانواده‌های مهاجر اهمیت دارد؛ زیرا در استرالیا میان مسئولیت اخلاقی و خانوادگی فرزندان و وظایف قانونی آن‌ها تفاوت مهمی وجود دارد.
رادیو نشاط- زندگی در استرالیا فقط به دانستن زبان یا پیدا کردن کار محدود نمی‌شود؛ آشنایی با رسم‌ورسوم، آداب معاشرت و فرهنگ اجتماعی این کشور، نقش مهمی در داشتن زندگی آرام‌تر، ایجاد روابط بهتر و جلوگیری از سوءتفاهم‌های روزمره دارد. گاهی ندانستن یک رفتار ساده اجتماعی ــ از نحوه برخورد با همسایه‌ها گرفته تا حضور در مراسم‌ها، قوانین نانوشته و احترام به حریم شخصی ــ می‌تواند باعث فاصله گرفتن از جامعه یا ایجاد برداشت نادرست شود. مجموعه «رسم زندگی در استرالیا» تلاش می‌کند با زبانی ساده و کاربردی، شما را با نکات مهم زندگی روزمره و فرهنگ اجتماعی استرالیا آشنا کند تا زندگی در این کشور آسان‌تر، آگاهانه‌تر و دلپذیرتر شود.
رسم زندگی در استرالیا / آیا فرزندان موظف‌اند از پدر و مادر سالمند خود مراقبت کنند؟
آیا فرزندان از نظر قانونی مسئول نگهداری از والدین هستند؟
در استرالیا، به‌طور کلی فرزندان بزرگسال صرفاً به دلیل رابطه خانوادگی، وظیفه قانونی ندارند که از پدر و مادر سالمند خود نگهداری کنند یا هزینه‌های زندگی آن‌ها را بپردازند.
به عبارت ساده‌تر، پدر و مادر نمی‌توانند صرفاً به دلیل افزایش سن، فرزندشان را از نظر قانونی مجبور کنند که آن‌ها را به خانه خود ببرد، شغلش را کنار بگذارد یا مسئولیت تمام مراقبت‌های روزانه را بر عهده بگیرد.
البته در شرایط خاص، مانند پذیرش مسئولیت قانونی، قراردادهای مالی یا منصوب شدن به‌عنوان مسئول تصمیم‌گیری برای فردی که توانایی تصمیم‌گیری خود را از دست داده، ممکن است تعهدات مشخصی ایجاد شود.
پس چه کسی مسئول مراقبت از سالمندان است؟
در استرالیا، نظام مراقبت از سالمندان با حمایت دولت فدرال ایجاد شده تا افراد واجد شرایط بتوانند متناسب با نیازهای خود از خدمات مراقبتی استفاده کنند.
این خدمات ممکن است شامل موارد زیر باشد:
1. مراقبت در منزل: کمک در نظافت، خرید، تهیه غذا و انجام کارهای روزمره.
2. خدمات پزشکی و پرستاری: کمک در مراقبت‌های شخصی، مصرف دارو و خدمات پرستاری متناسب با نیاز فرد.
3. حمایت اجتماعی: کمک برای رفت‌وآمد، شرکت در فعالیت‌های اجتماعی و مراجعه به مراکز درمانی.
4. مراکز مراقبت سالمندان: اقامت در مراکزی که خدمات مراقبتی و در صورت نیاز، مراقبت شبانه‌روزی ارائه می‌دهند.
دسترسی به این خدمات معمولاً به ارزیابی نیازهای سالمند بستگی دارد. دولت ممکن است بخشی از هزینه‌ها را تأمین کند و خود سالمند نیز بسته به نوع خدمات و شرایط مالی، سهمی از هزینه‌ها را بپردازد.
آیا فرزندان می‌توانند والدین خود را به خانه سالمندان بفرستند؟
استفاده از مراکز مراقبت سالمندان در استرالیا امری پذیرفته‌شده است، اما تصمیم‌گیری درباره محل زندگی سالمند باید با رعایت حقوق و خواسته‌های او انجام شود.
اگر پدر یا مادر توانایی تصمیم‌گیری داشته باشد، فرزندان نمی‌توانند صرفاً به دلیل نسبت خانوادگی، او را برخلاف میلش مجبور به زندگی در خانه سالمندان کنند.
در شرایطی که فرد توانایی تصمیم‌گیری خود را از دست داده باشد، تصمیم‌ها باید طبق قوانین مربوط به نمایندگی قانونی و با توجه به حقوق و منافع سالمند اتخاذ شوند.
همچنین زندگی در خانه سالمندان به معنای قطع ارتباط با خانواده نیست. فرزندان و سایر بستگان می‌توانند همچنان با دیدار، تماس و پیگیری وضعیت مراقبت، در زندگی سالمند حضور داشته باشند.
چرا در استرالیا چنین رویکردی وجود دارد؟
یکی از ویژگی‌های مهم فرهنگ اجتماعی استرالیا، توجه به استقلال فردی و حق انتخاب افراد، حتی در دوران سالمندی است.
بسیاری از سالمندان ترجیح می‌دهند تا زمانی که شرایط جسمی و امکانات لازم اجازه می‌دهد، در خانه خود زندگی کنند و استقلالشان را حفظ کنند.
از سوی دیگر، فرزندان نیز ممکن است مسئولیت‌های شغلی، خانوادگی و تربیت فرزندان خود را داشته باشند. به همین دلیل، مراقبت از والدین الزاماً به معنای زندگی کردن زیر یک سقف نیست.
در این رویکرد، هدف آن است که سالمندان تا حد امکان زندگی مستقل، ایمن و همراه با احترام داشته باشند و در صورت نیاز از حمایت خانواده و خدمات تخصصی برخوردار شوند.
معمولاً فرزندان در استرالیا چه کاری انجام می‌دهند؟
شیوه حمایت از والدین در خانواده‌های استرالیایی یکسان نیست و به روابط خانوادگی، شرایط اقتصادی، فاصله محل زندگی و نیازهای سالمند بستگی دارد.
برخی فرزندان والدین خود را به خانه می‌آورند و شخصاً از آن‌ها مراقبت می‌کنند. برخی دیگر با حفظ زندگی مستقل والدین، در کارهای روزمره به آن‌ها کمک می‌کنند.
همچنین بسیاری از خانواده‌ها از خدمات مراقبت در منزل یا مراکز تخصصی استفاده می‌کنند و در کنار آن، ارتباط خانوادگی خود را حفظ می‌کنند.
برای نمونه، فرزندان ممکن است در مراجعه به پزشک، خرید، مدیریت امور اداری، پیگیری خدمات مراقبتی و تصمیم‌گیری‌های مهم به والدین کمک کنند.
آیا دولت به فرزندانی که از والدین مراقبت می‌کنند کمک می‌کند؟
بله. در استرالیا، افرادی که از والدین سالمند یا بستگان دارای نیازهای مراقبتی نگهداری می‌کنند، ممکن است در صورت احراز شرایط، واجد دریافت حمایت‌های دولتی باشند.
برای مثال، کمک‌هزینه‌های Carer Payment و Carer Allowance از جمله حمایت‌هایی هستند که برای برخی مراقبان در نظر گرفته شده‌اند.
البته دریافت این کمک‌ها خودکار نیست و به شرایطی مانند میزان مراقبت موردنیاز، وضعیت فرد مراقب و معیارهای قانونی مربوط بستگی دارد.
یک نکته مهم در فرهنگ استرالیا
در استرالیا، نداشتن وظیفه قانونی برای نگهداری مستقیم از والدین، به معنای بی‌اهمیت بودن روابط خانوادگی یا مسئولیت اخلاقی فرزندان نیست.
مراقبت از پدر و مادر سالمند می‌تواند شکل‌های مختلفی داشته باشد؛ از زندگی مشترک و مراقبت روزانه گرفته تا حمایت مالی داوطلبانه، دیدارهای منظم و استفاده از خدمات تخصصی.
آنچه در این میان اهمیت دارد، حفظ احترام، استقلال، امنیت و کرامت سالمندان است.
در فرهنگ اجتماعی استرالیا، فرزند خوب بودن الزاماً به معنای زندگی کردن با پدر و مادر نیست؛ همان‌طور که زندگی مستقل سالمندان نیز لزوماً نشانه فاصله عاطفی از فرزندان محسوب نمی‌شود.
اصل مهم، فراهم کردن مراقبت مناسب و حفظ رابطه‌ای محترمانه و حمایتگر میان نسل‌هاست؛ رابطه‌ای که در آن هم نیازهای سالمندان دیده شود و هم شرایط زندگی فرزندان مورد توجه قرار گیرد.